สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) จับมือ 4 มหาวิทยาลัย–สถาบันพัฒนาพื้นที่สูง–ภาคีภาครัฐ จัดประชุมถอดบทเรียนจัดการเศษวัสดุเกษตรด้านปศุสัตว์ ลด Hot Spot และ PM2.5 ภาคเหนือ

สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ร่วมกับ 4 มหาวิทยาลัยท้องถิ่น ได้แก่ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, มหาวิทยาลัยแม่โจ้, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ และ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา น่าน พร้อมด้วยสถานีพัฒนาที่ดินจังหวัดน่าน สหกรณ์จังหวัดน่าน และ สถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง (องค์การมหาชน)

จัดการประชุมถอดบทเรียนการจัดการเศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรด้านปศุสัตว์ เพื่อลดจุดความร้อน (Hot Spot) และฝุ่นละอองขนาดเล็กกว่า 2.5 ไมครอน (PM2.5) ในภาคเหนือ เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2569 ณ ห้องประชุมสถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง จังหวัดน่าน

ภายในงานได้รับเกียรติจากท่านประลอง ดำรงค์ไทย ผู้อำนวยการแผนงานประเทศไทยปลอดภัยจาก PM2.5 (เป้าหมาย 8 จังหวัดภาคเหนือตอนบน) ร่วมด้วย ดร.ยุพิน เลิศบุรุษ ผู้เชี่ยวชาญด้านการส่งเสริมและสนับสนุนการวิจัยและนวัตกรรม และผู้ทรงคุณวุฒิจาก วช. พร้อมคณะทำงานของ สุชัช ศุภวัฒนาเจริญ ผู้อำนวยการภารกิจการวิจัยและนวัตกรรมของประเทศด้านสัตว์เศรษฐกิจ รวมถึงทีมวิชาการของ ดร.อัครสิทธิ์ บุญส่งแท้ รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ตลอดจนผู้แทนจากสถานีพัฒนาที่ดินจังหวัดน่าน และสหกรณ์จังหวัดน่าน เข้าร่วมประชุมอย่างพร้อมเพรียง

การประชุมครั้งนี้มุ่งเน้นการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ ประสบการณ์ และผลการดำเนินงานจากพื้นที่ต่าง ๆ ควบคู่การบูรณาการองค์ความรู้ทางวิชาการกับการปฏิบัติจริงในพื้นที่ เพื่อพัฒนาแนวทางจัดการเศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรด้านปศุสัตว์อย่างมีประสิทธิภาพ ลดการเผาในที่โล่ง ลดจุดความร้อน และลดผลกระทบจากฝุ่น PM2.5 พร้อมยกระดับการขยายผลสู่ระดับชุมชนอย่างเป็นรูปธรรม

นอกจากนี้ คณะผู้เข้าร่วมได้ลงพื้นที่ตรวจเยี่ยมผลการดำเนินงานโครงการวิจัยในแปลงเกษตรต้นแบบของเกษตรกรใน บ้านท่าลี่ ตำบลขึ่ง อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน, บ้านน้ำปั้ว ตำบลน้ำปั้ว อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน และโครงงานต้นแบบเกษตรปลอดเผาในอำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน เพื่อรับทราบผลการดำเนินงานด้านเกษตรปลอดเผา และแนวทางต่อยอดสู่การขยายผลในพื้นที่อื่นของภาคเหนือ

การจัดประชุมดังกล่าวสะท้อนความร่วมมือเชิงบูรณาการของหน่วยงานวิจัย สถาบันการศึกษา และภาคีภาครัฐในพื้นที่ ในการขับเคลื่อนประเทศไทยสู่เป้าหมาย การลด PM2.5 อย่างยั่งยืน ผ่านกลไกการจัดการเศษวัสดุทางการเกษตรด้านปศุสัตว์ที่เหมาะสมกับบริบทท้องถิ่น และสามารถนำไปปรับใช้ได้จริงในระดับชุมชนต่อไป

ระรินธร  เพ็ชรเจริญ  รายงาน